Гледам из воза кроз прозоре
залеђено Северно море.
Докле досежу сочива очна
нигде лађице, чамца ни брода.
Само блистава ледена плоча
од обале до небеског свода.
По тој плочи у сјају дана
клижу се деца насмејана,
машући рукама као да лове
безбројне беле галебове.
Рибари пробију рупе у леду,
умотају се у топла крзна,
па на мале столице седну,
а гладна риба трза ли трза.
Сваког часа блесне понека
испред нечијег руменог лица,
и зачују се издалека
гласови деце и крици птица.
Довече, кад се месец упали
ко стари фењер над брезама,
које ледени северац шиба –
у многим кућама на Унсали,
с шареним светиљкама и трпезама
замирисаће пржена риба!
