Покаткад ветар дува улицом
и мути лице дану светлом.
Кроз грање прође с фрулицом,
по земљи проскита с метлом.
Продрма дрво и тамну сену.
Еј, чудну снагу он има!
Облаке небом за успомену
провоза у вагонима.
Некога воли, некога мрзи,
углавном никог не пусти с миром.
Гле како један човек брзи
трчи за ветром и шеширом!
За час се опет тешко свади
са крхком граном од тополе,
а ластавици перје глади
док храни своје птиће голе.
А мене воли ипак више
и кад се мало разгоропади,
па отворен ми прозор њише
да све на стаклу видим шта ради.
