Од доброте сва се блиста,
ко пјена маслачка лака,
моја бака.
Кад се дигне море сиво
да поломи стијене старе,
цијеле ноћи она мисли
на морнаре.
Кад се смркне небо љетне
и град суне из облака,
она тада кришом плаче
због тежака.
А кад зима пређу распе
по дрвећу, по жицама,
тад уздахне тако тужно
за птицама.
Њеној тузи нема краја,
а бригама нема броја;
од доброте створена је
бака моја.
