Снег сипи, сипи, слаже се по путу,
покрио природу целу,
све је весело, чаробно звучи,
настаде весеље у селу.
Пуцкета ватра, чује се песма,
сви око огњишта сели,
жагор се шири, љубав на лицу,
нову су жељу сплели.
Нова година само што није,
ближи се пола ноћи,
сада ће… сада ће… шапућу деца,
сада ће Деда Мраз доћи!
Али не знамо да л’ носи нешто,
да нам дâ поклон свима,
да ли Деда Мраз и ове године
за сваког по нешто има?
А ако нема, ништа зато,
биће нам опет мио,
важно је, и то врло важно,
да је и код нас био.
Кад неко викну: „Диж’те се, децо,
неко на прозор куца, хајдете брзо,
брзо, брже, брже…” – убеђен
наш тата муца.
И ето чуда: Деда Мраз уђе,
закрчио цела врата,
а ми у соби један уз другог,
нека нас језа хвата.
Брада му бела, а очи бистре,
образи румени, врели,
на леђима џакче црвено, лепо,
и поче поклоне да дели.
Један за баку, један за деку,
за маму, тату, брата,
један за мене, један за сеју,
па пође брзо на врата.
За трен нестаде у снежној ноћи,
не смета њему зима,
жури се некуд, санке му лете
да дели радост свима!
